غزل شمارهٔ 141

اگر می نیست جمعیت‌کدام است

کمند وحدت اینجا دور جام است

مسافر چون بود، رهرو کدام است

که را گویم که او مردِ تمام است

رَه میخانه و مسجد کدام است

که هر دو بر مَنِ مِسکین حرام است

جهان ما که جز انگاره ئی نیست

اسیر انقلاب صبح و شام است

دوام ما ز سوز ناتمام است

چو ماهی جز تپش بر ما حرام است

مرا فرمود پیر نکته دانی

هر امروز تو از فردا پیام است

تو گوئی طایر ما زیر دام است

پریدن بر پر و بالش حرام است