غزل شمارهٔ 154

زان بت آزری خبر که دهد

زان مه خاوری خبر که دهد

دل ما مشتریست آن مه را

به مه از مشتری خبر که دهد

می دود اشک ما به هر سر راه

تا ازان لشکری خبر که دهد

بی خبر زو شدیم دیوانه

زان فسونگر پری خبر که دهد

کفش او تاج ماست شاهان را

زین بلند افسری خبر که دهد

تخت جم شد به باد منتظر است

تا ز انگشتری خبر که دهد

یار شد جور پیشه جامی را

زین نوازشگری خبر که دهد