شمارهٔ 109 - رباعی

آمد سحری به خوابم آن قره عین

تابان ز دو زلف او دو رخ کالقمرین

هر فصل گلی کز اثر چرخ برین

آید ز زمین گلی برون پرده نشین

از زیب خطت عذار نایافته زین

نبود ز تو تا مه سر مویی مابین

* رِندی دیدم نشسته بر خِنْگِ زمین

نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین

گاوی است بر آسمان قَرینِ پروین

گاوی است دگر نهفته در زیر زمین

رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین

نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین

قومی متفکرند اندر ره دین

قومی به گمان فتاده در راه یقین

گاوی‌ست در آسمان و نامش، پروین

یک گاوِ دِگَر نَهُفته در زیرِ زمین

قومی متحیّرند در کویِ یقین

قومی به گمان فتاده اندر رهِ دین

خود حال دلی بود پریشانتر از این

با واقعهٔ بی‌سر و سامان‌تر ازین