شمارهٔ 13

کجا بود من مدهوش را حضور نماز!

که کنج کعبه ز دیر مغان ندانم باز

به‌ کنج زانوی تسلیم طرح امن انداز

در آب آینه‌، موجیست بی‌نشیب و فراز

زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز

زمانه گوی و تو چوگان به رای خویشت باز

برای عاشق و دزدست شب فراخ و دراز

هلا بیا شب لولی و کار هر دو بساز

به آفتاب شهم گفت هین مکن این ناز

که گر تو روی بپوشی کنیم ما رو باز

جزای نیک و بد خلق با خدای انداز

که دست ظلم نماند چنین که هست دراز

گروهی از سر بی‌مغز بیخبر گویند

بریده به سر بدگوی تا نگوید راز

خوشا سپیده‌دمی باشد آنکه بینم باز

رسیده بر سرِ الله اکبرِ شیراز

شبی چنین در هفت آسمان به رحمت باز

ز خویشتن نفسی ای پسر به حق پرداز

سکوت معنویان را بیا و کار بساز

لباس مدعیان را بسوز و دور انداز