غزل شمارهٔ 312

من بنده حقیر و تو سلطان محتشم

گر در غم تو زار بمیرم تو را چه غم

اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم

می زن دهل به شکر دلا لم و لم و لم

چون گرد باد آه ز خاکم کشد علم

بر فرق روزگار فشاند غبار غم