رباعی شمارهٔ 67

کاری کردم نگه نکردم پس و پیش

آنرا که چنان کند چنین آید پیش

آمد به نماز آن صنم کافرکیش

ببرید نماز مؤمنان و درویش

ای صاحب مال، فضل کن بر درویش

گر فضل خدای می‌شناسی بر خویش

بوی بغلت می‌رود از پارس به کیش

همسایه به جان آمد و بیگانه و خویش

جایی نرسد کس به توانایی خویش

الا تو چراغ رحمتش داری پیش

ای برده دل من چو هزاران درویش

بی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش

گه در پی دین رویم و گه در پی کیش

هر روز به نوبتی نهیم اندر پیش

هر چند بود مردم دانا درویش

صد ره بود از توانگر نادان بیش

از عشق تو ای سنگدل کافر کیش

شد سوخته و کشته جهانی درویش

آمد به سر کوی تو مسکین درویش

با چشم پرآب و با دل پارهٔ ریش