غزل شمارهٔ 315

در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

بینش که به پرگار گشایی علمستی

غم را به تنومندی سهراب گرفتم

خود موج می از دشنه رستم چه کمستی؟

بیداد بود یکسره هشتن به کمر بر

زلفی که ز انبوهی دل خم به خمستی

خرسندی دل پرده گشای اثری هست

شادم که مرا این همه شادی به غمستی

گفتن ز میان رفته و دانم که ندانی

با من که به مرگم ز تو پرسش ستمستی

این ابر که شوید رخ گلهای بهاری

از دامن ما پرورش آموز نمستی

در بادیه از ریزش خونابه مژگان

رو داد مرا هر رگ خاری قلمستی

زان سان که نظر خیره کند برق جهانسوز

با حرف تمنای تو گفتن دژمستی

در عهد تو هنگام تماشای گل از شرم

نظاره و گل غرقه خوناب همستی

زین نقش نوآیین که برانگیخته غالب

کاغذ همه تن وقف سپاس قلمستی