رباعی شمارهٔ 106

نارفته به شاه‌راهِ وصلت گامی

نایافته از حُسنِ جمالت کامی

آن میوه توی که نادرِ ایامی

بتوان خوردن هزار من در خامی

ای آنکه تو خون عاشقان آشامی

فریاد ز عاشقی و بی‌آرامی

ای ساقی جان که سرده ایامی

آرام دل خستهٔ بی‌آرامی

نه سوختگی شناسم و نه خامی

در مذهب من چه کام و چه ناکامی