رباعی شمارهٔ 38

آن میوه توی که نادرِ ایامی

بتوان خوردن هزار من در خامی

ای آنکه تو خون عاشقان آشامی

فریاد ز عاشقی و بی‌آرامی

ای ساقی جان که سرده ایامی

آرام دل خستهٔ بی‌آرامی

نه سوختگی شناسم و نه خامی

در مذهب من چه کام و چه ناکامی

صبحست و همای فیض و گیتی دامی

صبحست و هوای شوق و گردون بامی