رباعی شمارهٔ 19

بر لوحْ نشانِ بودنی‌ها بوده‌ است

پیوسته قلم ز نیک و بد فرسوده‌ است

تا عمر مرا فلک به غم پیموده است

گوشم به فغان اهل شیون بوده است

هر خاک که در جهان کسی فرسوده است

تنهاست که آسیای چرخش سوده است