غزل شمارهٔ 279
Toggle stanza 1ای که از لطف سراسر جانی
11
ای که از لطف سراسر جانی
جان چه باشد؟ که تو صد چندانی
22
تو چه چیزی؟ چه بلایی؟ چه کسی؟
فتنهای؟ شنقصهای؟ فتانی؟
33
حکمت از چیست روان بر همه کس؟
کیقبادی؟ ملکی؟ خاقانی؟
44
به دمی زنده کنی صد مرده
عیسیی؟ آب حیاتی؟ جانی؟
55
به تماشای تو آید همه کس
لالهزاری؟ چمنی؟ بستانی؟
66
روی در روی تو آرند همه
قبلهای؟ آینهای؟ جانانی؟
77
در مذاق همه کس شیرینی
انگبینی؟ شکری؟ سیلانی؟
88
گرچه خردی، همه را در خوردی
نمکی؟ آب روانی؟ نانی؟
99
آرزوی دل بیمار منی
صحتی؟ عافیتی؟ درمانی؟
1010
گه خمارم شکنی، گه توبه
می نابی؟ فقعی؟ رمانی؟
1111
دیدهٔ من به تو بیند عالم
آفتابی؟ قمری؟ اجفانی؟
1212
همه خوبان به تو آراستهاند
کهربایی؟ گهری؟ مرجانی؟
1313
مهر هر روز دمی در بندهات
سحری؟ صبحدمی؟ خندانی؟
1414
همه در بزم ملوکت خوانند
قصهای؟ مثنویی؟ دیوانی؟
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور