غزل شمارهٔ 912
Toggle stanza 1گر شور مستیام کند اندیشه گردباد
11
گر شور مستیام کند اندیشه گردباد
درگردش قدح شکند شیشه گردباد
22
از رشک وحشتی که گرفتهست دامنم
ترسم به پای خوبش زند تیشه گردباد
33
شور جهان ترانهٔ دود دماغ کیست
صد دشت و در تنیده به یک ربشه گردباد
44
جولان شوق باک ندارد ز خار و خس
مشکل ز پیش پا کند اندیشه گردباد
55
نخل جنون علم کش باغ و بهار نیست
سر برنمیکشد مگر از بیشه گردباد
66
هرجا نشان دهند ز سرگشتگان عشق
پیچد به من ز غیرت هم پیشه گردباد
77
بیدل در این حدیقه نشد جز من آشکار
سرگشتگی نهال وگل ریشه گردباد
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور