غزل شمارهٔ 2360
Toggle stanza 1خلوتپرست گوشهٔ حیرانی خودیم
11
خلوتپرست گوشهٔ حیرانی خودیم
یعنی نگاه دیدهٔ قربانی خودیم
22
ما را چو صبح باگل تعمیرکار نیست
مشتی غبار عالم ویرانی خودیم
33
لاف بقا و زندگی رفته نازکیست
لنگر فروش کشتی توفانی خودیم
44
موگشتهایم و نقش خیال تو مشق ماست
حیران صنعت قلم مانی خودیم
55
پر هرزه بود چشمگشودن دین بساط
چون شمع جمله اشک پشیمانی خودیم
66
جمعیت از غبار هوای رمیده است
صبح جنون بهار پریشانی خودیم
77
چون اشک راز ما به هزار آب شستهاند
آیینهٔ خجالت عریانی خودیم
88
خاک فسرده خواری جاوید میکشد
عمریست پایمال تنآسانی خودیم
99
دیوار رنگ منع خرام بهار نیست
ای خام فطرتان همه زندانی خودیم
1010
بیدل چوگردباد ز آرام ما مپرس
عمریست درکمند پرافشانی خودیم
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور