غزل شمارهٔ 202

ای مهر تو از صبح ازل هم نفس ما

کوتاه ز دامان تو دست هوس ما

بی برگی ما برگ نشاط است چمن را

شیرازه گلزار بود خار و خس ما

خوش وقت اسیری که برآمد هوس ما

شد روز نخستین، سبد گل قفس ما