شمارهٔ 39

ای تنگ شکر از ترشان چشم بدوز

آتش بزن و هرچه به جز عشق بسوز

شب گشت و خبر نیست مرا از شب و روز

روز است شبم ز روی آن روز افروز

میگوید مرمرا نگار دلسوز

میباید رفت چون به پایان شد روز

هین وقت صبوحست میان شب و روز

غیر از مه وخورشید چراغی مفروز

یک شب چو ستاره گر نخسبی تا روز

تابد به تو اینچنین مه جان‌افروز

ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

خرم تن آنکه با تو باشد شب و روز

یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

یا آتش عشق بر کن و خانه بسوز

امشب بر ماست آن صنمِ جان افروز

ای صبح! مشو روز و مرا جان بمسوز

ای تیرگی زلف توام دین افروز

وی روشنی روی توام راه آموز

گر هست دلت سوختهٔ جان افروز

از شمع میانِ سوختن عشق آموز