رباعی شمارهٔ 971

ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

خرم تن آنکه با تو باشد شب و روز

یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

یا آتش عشق بر کن و خانه بسوز

امشب بر ماست آن صنمِ جان افروز

ای صبح! مشو روز و مرا جان بمسوز

گفتی چه کنم تا شب من گردد روز

وز نورِ سوادِ فقر گردم فیروز

ای تیرگی زلف توام دین افروز

وی روشنی روی توام راه آموز

گر هست دلت سوختهٔ جان افروز

از شمع میانِ سوختن عشق آموز

ای تنگ شکر از ترشان چشم بدوز

آتش بزن و هرچه به جز عشق بسوز

شب گشت و خبر نیست مرا از شب و روز

روز است شبم ز روی آن روز افروز

میگوید مرمرا نگار دلسوز

میباید رفت چون به پایان شد روز

یک شب چو ستاره گر نخسبی تا روز

تابد به تو اینچنین مه جان‌افروز