غزل شمارهٔ 87

چه روی است آن که پیش کاروان است

مگر شمعی به دست ساروان است

غم پنهان که بی گفتن عیان است

چو آید بر زبان یک داستان است

دگرگون کشور هندوستان است

دگرگون آن زمین و آسمان است

دل من رازدان جسم و جان است

نپنداری اجل بر من گران است

عجم از نغمه ام آتش بجان است

صدای من درای کاروان است

جهانی جان چو پروانه از آن است

که آن ترسا بچه شمع جهان است

همه عالم خروش و جوش از آن است

که معشوقی چنین پیدا، نهان است