غزل شمارهٔ 741
Toggle stanza 1مورچهٔ قیرفام بر قمر آوردهای
11
مورچهٔ قیرفام بر قمر آوردهای
هندوی طوطی طعام بر شکر آوردهای
22
سر نبرم از غمت زانکه تو از سرکشی
با سر زلفین خویش سر به سر آوردهای
33
بی سر و پای توام گرچه به جان خواستن
ای دل و جان رهی دردسر آوردهای
44
جان و دلم سوخته است از طمع خام تو
تا تو مرا باز خود از چه برآوردهای
55
زلف چو زنجیر تو حلقه به گوشم بکرد
حلقهٔ زنجیر خود چون به درآوردهای
66
پشت کمان شد قدم تا تو به تیر مژه
جان و دلم چون هدف در نظر آوردهای
77
خاطر عطار ریخت گوهر معنی به نطق
تا تو کنارش ز چشم پر گهر آوردهای