غزل شمارهٔ 800

ای برده دلم به دلستانی

هم جان منی و هم جهانی

ای فتنه ز چشم تو نشانی

بالای تو آفت جهانی

پیری دیدم خمیده قامت

دنبال جنازه جوانی

هر چند ز چشم ما نهانی

غم نیست چو در میان جانی

ای فتنه چشم تو جهانی

می کن نظری به ناتوانی

با این همه مهر و مهربانی

دل می‌دهدت که خشم رانی

آورد خبر شکرستانی

کز مصر رسید کاروانی

بشنیده بدم که جان جانی

آنی و هزار همچنانی

ای ساقی باده معانی

درده تو شراب ارغوانی

ای وصل تو آب زندگانی

تدبیر خلاص ما تو دانی