غزل شمارهٔ 625
Toggle stanza 1گر مردی خویشتن ببینیم
11
گر مردی خویشتن ببینیم
اندر پس دوکدان نشینیم
22
دیگر نزنیم لاف مردی
وز شرم ره زنان گزینیم
33
کاری عجب اوفتاده ما را
پیمانهٔ زهر و انگبینیم
44
تا زهر چو انگبین نگردد
یک ذره جمال او نبینیم
55
سر رشتهٔ دل ز دست دادیم
کین چیست که ما کنون درینیم
66
ای ساقی درد درد در ده
کامروز ورای کفر و دینیم
77
ما در ره یار سر ببازیم
وانگه پس کار خود نشینیم
88
آبی در ده صبوحیان را
کز عشق به سینه آتشینیم
99
صبح رخ او پدید آمد
ما جمله صبوحیان ازینیم
1010
ما مستانیم و همچو عطار
از مستی خویش شرمگینیم
زمین