غزل شمارهٔ 313
Toggle stanza 1سر مستی ما مردم هشیار ندانند
11
سر مستی ما مردم هشیار ندانند
انکار کنان شیوهٔ این کار ندانند
22
در صومعه سجاده نشینان مجازی
سوز دل آلودهٔ خمار ندانند
33
آنان که بماندند پس پردهٔ پندار
احوال سراپردهٔ اسرار ندانند
44
یاران که شبی فرقت یاران نکشیدند
اندوه شبان من بییار ندانند
55
بی یار چو گویم بودم روی به دیوار
تا مدعیان از پس دیوار ندانند
66
سوز جگر بلبل و دلتنگی غنچه
بر طرف چمن جز گل و گلزار ندانند
77
جمعی که بدین درد گرفتار نگشتند
درمان دل خستهٔ عطار ندانند
زمین