غزل شمارهٔ 598
Toggle stanza 1تا به عشق تو قدم برداشتیم
11
تا به عشق تو قدم برداشتیم
عقل را سر چون قلم برداشتیم
22
چون دم ما سخت گیرا شد به عشق
پردهٔ هستی به دم برداشتیم
33
در جهان جان حقیقتبین شدیم
وز جهان تن قدم برداشتیم
44
چون درآمد عشق و جان را مست کرد
ما به مستی جام جم برداشتیم
55
بر جمال ساقی جان زان شراب
شادی افزودیم و غم برداشتیم
66
پس دل خود همچو مستان خراب
از وجود و از عدم برداشتیم
77
در خرابی همچو عطار از کمال
گنج راحت بی الم برداشتیم