غزل شمارهٔ 85

چه روی است آن که پیش کاروان است

مگر شمعی به دست ساروان است

غم پنهان که بی گفتن عیان است

چو آید بر زبان یک داستان است

دگرگون کشور هندوستان است

دگرگون آن زمین و آسمان است

دل من رازدان جسم و جان است

نپنداری اجل بر من گران است

عجم از نغمه ام آتش بجان است

صدای من درای کاروان است

همه عالم خروش و جوش از آن است

که معشوقی چنین پیدا، نهان است

رهی کان ره نهان اندر نهان است

چو پیدا شد عیان اندر عیان است