وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 54–از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلا تنها

غزل شمارهٔ 55–شب قدر است جسم تو کز او یابند دولت‌ها

غزل شمارهٔ 56–عطارد مشتری باید‌، متاع آسمانی را

غزل شمارهٔ 57–مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را

غزل شمارهٔ 58–رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان را

The king has come, the king has come; adorn the palace-hall; cut your forearms in honour of the fair one of Canaan.

غزل شمارهٔ 59–تو از خواری همی نالی نمی‌بینی عنایت‌ها

غزل شمارهٔ 60–ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را

غزل شمارهٔ 61–هلا ای زهره زهرا بکش آن گوش زهرا را

غزل شمارهٔ 62–بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 63–چه چیزست آنک عکس او حلاوت داد صورت را

غزل شمارهٔ 64–تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا؟

Have you ever seen any lover who was satiated with this passion? Have you ever seen any fish that had become satiated with this sea?

غزل شمارهٔ 65–ببین ذرات روحانی، که شد تابان از این صحرا

غزل شمارهٔ 66–تو را ساقی جان گوید برای ننگ و نامی را

غزل شمارهٔ 67–از آن مایی ای مولا اگر امروز اگر فردا

غزل شمارهٔ 68–چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش را

غزل شمارهٔ 69–چه باشد گر نگارینم بگیرد دست من فردا

How would it be, if my fair love should take my hand tomorrow, hang his head through the window like the lovely-featured moon?

غزل شمارهٔ 70–برات آمد برات آمد بنه شمع براتی را

غزل شمارهٔ 71–اگر نه عشق شمس الدین بُدی در روز و شب ما را

غزل شمارهٔ 72–به خانه‌خانه می‌آرد چو بیذق شاهِ جان ما را

غزل شمارهٔ 324–درآ تا خرقهٔ قالب دراندازم همین ساعت

غزل شمارهٔ 325–که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست

غزل شمارهٔ 562–خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد

غزل شمارهٔ 563–دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

My heart, be seated near that person who has experience of the heart, go under that tree which bears fresh blossoms.

غزل شمارهٔ 564–همی‌بینیم ساقی را که گرد جام می‌گردد

غزل شمارهٔ 565–اگر صد همچو من گردد هلاک او را چه غم دارد

غزل شمارهٔ 566–بتی کو زهره و مه را همه شب شیوه آموزد

A fair idol that all the night teaches tricks to Venus and the moon, his two eyes by witchery sew up the two eyes of heaven.

غزل شمارهٔ 567–نباشد عیب پرسیدن تو را خانه کجا باشد

غزل شمارهٔ 568–چو آمد روی مه رویم چه باشد جان که جان باشد

غزل شمارهٔ 569–بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد

غزل شمارهٔ 570–بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد

غزل شمارهٔ 571–بیا کامشب به جان بخشی به زلف یار می‌ماند

غزل شمارهٔ 572–ورای پردهٔ جانت، دلا خلقان پنهانند

غزل شمارهٔ 573–برآمد بر شجر طوطی که تا خطبه‌یْ شکر گوید

غزل شمارهٔ 574–مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

غزل شمارهٔ 575–ایا سر کرده از جانم! تو را خانه کجا باشد؟

غزل شمارهٔ 576–دل من چون صدف باشد‌، خیال دوست دُر باشد

My heart is like an oyster shell, the Beloved’s phantom is the pearl; now I am no more contained, for this house is filled with Him.

غزل شمارهٔ 577–چو برقی می‌جهد چیزی عجب آن دلستان باشد

غزل شمارهٔ 578–مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد

غزل شمارهٔ 579–دگرباره سر مستان ز مستی در سجود آمد

Once again the drunkards’ head from drunkenness has come into prostration; has perchance that minstrel of the souls struck up music from the veil?

غزل شمارهٔ 580–صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد

غزل شمارهٔ 581–مه دی رفت و بهمن هم بیا که نوبهار آمد

The month of December has departed, and January too; come, for the spring has come, the earth is green and joyous, the time of the tulips has come.

غزل شمارهٔ 582–اگر خواب آیدم امشب سزای ریش خود بیند

غزل شمارهٔ 583–رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آید

غزل شمارهٔ 584–یکی گولی همی‌خواهم که در دلبر نظر دارد

غزل شمارهٔ 585–مرا دلبر چنان باید که جان فتراک او گیرد

غزل شمارهٔ 586–سعادت‌جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشد

غزل شمارهٔ 587–صلا جان‌های مشتاقان که نک دلدار خوب آمد

غزل شمارهٔ 588–صلا رندان دگرباره که آن شاه قمار آمد

غزل شمارهٔ 589–شکایت‌ها همی‌کردی که بهمن برگ ریز آمد

غزل شمارهٔ 590–سر از بهر هوس باید چو خالی گشت سر چه بود