آڈیوز

صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں خیام کی کتاب رباعیات

یہ صفحہ صرف صداکار فاطمه زندی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

59نظمیں59آڈیوز

نظمیں

رباعی شمارهٔ 1برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 1

آڈیو

رباعی شمارهٔ 2چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 2

آڈیو

رباعی شمارهٔ 3قرآن که مهین کلام خوانند آن را

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 3

آڈیو

رباعی شمارهٔ 8ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 8

آڈیو

رباعی شمارهٔ 9اکنون که گل سعادتت پربار است

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 9

آڈیو

رباعی شمارهٔ 20پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 20

آڈیو

رباعی شمارهٔ 23ترکیب طبایع چو به کام تو دمی‌ست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 23

آڈیو

رباعی شمارهٔ 24چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْت

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 24

آڈیو

رباعی شمارهٔ 25چون بلبل مست راه در بستان یافت

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 25

آڈیو

رباعی شمارهٔ 26چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 26

آڈیو

رباعی شمارهٔ 27چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 27

آڈیو

رباعی شمارهٔ 28چون نیست حقیقت و یقین اندر دست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 28

آڈیو

رباعی شمارهٔ 29چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 29

آڈیو

رباعی شمارهٔ 30خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 30

آڈیو

رباعی شمارهٔ 37ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 37

آڈیو

رباعی شمارهٔ 38عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 38

آڈیو

رباعی شمارهٔ 40گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 40

آڈیو

رباعی شمارهٔ 42گویند مرا که‌ دوزخی باشد مست‌

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 42

آڈیو

رباعی شمارهٔ 43من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 43

آڈیو

رباعی شمارهٔ 44مهتاب به نور دامن شب بشکافت

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 44

آڈیو

رباعی شمارهٔ 45می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 45

آڈیو

رباعی شمارهٔ 51هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ست

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 51

آڈیو

رباعی شمارهٔ 52یک جرعهٔ می ز ملک کاووس به است

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 52

آڈیو

رباعی شمارهٔ 53چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 53

آڈیو

رباعی شمارهٔ 54آنان که محیط فضل و آداب شدند

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 54

آڈیو

رباعی شمارهٔ 62افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 62

آڈیو

رباعی شمارهٔ 64ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 64

آڈیو

رباعی شمارهٔ 65این عقل که در ره سعادت پوید

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 65

آڈیو

رباعی شمارهٔ 66این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 66

آڈیو

رباعی شمارهٔ 67بر پشت من از زمانه تو می‌آید

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 67

آڈیو

رباعی شمارهٔ 68بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 68

آڈیو

رباعی شمارهٔ 73تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدید

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 73

آڈیو

رباعی شمارهٔ 74چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 74

آڈیو

رباعی شمارهٔ 82کس مشکل اسرار اجل را نگشاد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 82

آڈیو

رباعی شمارهٔ 83کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 83

آڈیو

رباعی شمارهٔ 84گرچه غم و رنج من درازی دارد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 84

آڈیو

رباعی شمارهٔ 90می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 90

آڈیو

رباعی شمارهٔ 91هر راز که اندر دل دانا باشد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 91

آڈیو

رباعی شمارهٔ 92هر صبح که روی لاله شبنم گیرد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 92

آڈیو

رباعی شمارهٔ 93هرگز دل من ز علم محروم نشد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 93

آڈیو

رباعی شمارهٔ 94هم دانهٔ امید به خرمن ماند

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 94

آڈیو

رباعی شمارهٔ 98یک نان به دو روز اگر بود حاصل مرد

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 98

آڈیو

رباعی شمارهٔ 99آن لعل در آبگینهٔ ساده بیار

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 99

آڈیو

رباعی شمارهٔ 100از بودنی ای دوست چه داری تیمار

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 100

آڈیو

رباعی شمارهٔ 101افلاک که جز غم نفزایند دگر

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 101

آڈیو

رباعی شمارهٔ 102ای دل غم این جهان فرسوده مخور

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 102

آڈیو

رباعی شمارهٔ 103ای دل همه اسباب جهان خواسته گیر

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 103

آڈیو

رباعی شمارهٔ 104این اهل قبور خاک گشتند و غبار

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 104

آڈیو

رباعی شمارهٔ 105خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 105

آڈیو

رباعی شمارهٔ 106در دایرهٔ سپهرِ ناپیدا غور

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ 106

آڈیو

نظمیں

رباعی شمارهٔ 1–برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما

رباعی شمارهٔ 2–چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

رباعی شمارهٔ 3–قرآن که مهین کلام خوانند آن را

رباعی شمارهٔ 8–ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

رباعی شمارهٔ 9–اکنون که گل سعادتت پربار است

رباعی شمارهٔ 20–پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 23–ترکیب طبایع چو به کام تو دمی‌ست

رباعی شمارهٔ 24–چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْت

رباعی شمارهٔ 25–چون بلبل مست راه در بستان یافت

رباعی شمارهٔ 26–چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت

رباعی شمارهٔ 27–چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

رباعی شمارهٔ 28–چون نیست حقیقت و یقین اندر دست

رباعی شمارهٔ 29–چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست

رباعی شمارهٔ 30–خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست

رباعی شمارهٔ 37–ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست

رباعی شمارهٔ 38–عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست

رباعی شمارهٔ 40–گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست

رباعی شمارهٔ 42–گویند مرا که‌ دوزخی باشد مست‌

رباعی شمارهٔ 43–من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت

رباعی شمارهٔ 44–مهتاب به نور دامن شب بشکافت

رباعی شمارهٔ 45–می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است

رباعی شمارهٔ 51–هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ست

رباعی شمارهٔ 52–یک جرعهٔ می ز ملک کاووس به است

رباعی شمارهٔ 53–چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

رباعی شمارهٔ 54–آنان که محیط فضل و آداب شدند

رباعی شمارهٔ 62–افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد

رباعی شمارهٔ 64–ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

رباعی شمارهٔ 65–این عقل که در ره سعادت پوید

رباعی شمارهٔ 66–این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرد

رباعی شمارهٔ 67–بر پشت من از زمانه تو می‌آید

رباعی شمارهٔ 68–بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد

رباعی شمارهٔ 73–تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدید

رباعی شمارهٔ 74–چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد

رباعی شمارهٔ 82–کس مشکل اسرار اجل را نگشاد

رباعی شمارهٔ 83–کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند

رباعی شمارهٔ 84–گرچه غم و رنج من درازی دارد

رباعی شمارهٔ 90–می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد

رباعی شمارهٔ 91–هر راز که اندر دل دانا باشد

رباعی شمارهٔ 92–هر صبح که روی لاله شبنم گیرد

رباعی شمارهٔ 93–هرگز دل من ز علم محروم نشد

رباعی شمارهٔ 94–هم دانهٔ امید به خرمن ماند

رباعی شمارهٔ 98–یک نان به دو روز اگر بود حاصل مرد

رباعی شمارهٔ 99–آن لعل در آبگینهٔ ساده بیار

رباعی شمارهٔ 100–از بودنی ای دوست چه داری تیمار

رباعی شمارهٔ 101–افلاک که جز غم نفزایند دگر

رباعی شمارهٔ 102–ای دل غم این جهان فرسوده مخور

رباعی شمارهٔ 103–ای دل همه اسباب جهان خواسته گیر

رباعی شمارهٔ 104–این اهل قبور خاک گشتند و غبار

رباعی شمارهٔ 105–خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر

رباعی شمارهٔ 106–در دایرهٔ سپهرِ ناپیدا غور

نظمیں

رباعی شمارهٔ 1–برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما

رباعی شمارهٔ 2–چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

رباعی شمارهٔ 3–قرآن که مهین کلام خوانند آن را

رباعی شمارهٔ 8–ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

رباعی شمارهٔ 9–اکنون که گل سعادتت پربار است

رباعی شمارهٔ 20–پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 23–ترکیب طبایع چو به کام تو دمی‌ست

رباعی شمارهٔ 24–چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْت

رباعی شمارهٔ 25–چون بلبل مست راه در بستان یافت

رباعی شمارهٔ 26–چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت

رباعی شمارهٔ 27–چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

رباعی شمارهٔ 28–چون نیست حقیقت و یقین اندر دست

رباعی شمارهٔ 29–چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست

رباعی شمارهٔ 30–خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست

رباعی شمارهٔ 37–ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست

رباعی شمارهٔ 38–عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست

رباعی شمارهٔ 40–گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست

رباعی شمارهٔ 42–گویند مرا که‌ دوزخی باشد مست‌

رباعی شمارهٔ 43–من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت

رباعی شمارهٔ 44–مهتاب به نور دامن شب بشکافت

رباعی شمارهٔ 45–می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است

رباعی شمارهٔ 51–هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ست

رباعی شمارهٔ 52–یک جرعهٔ می ز ملک کاووس به است

رباعی شمارهٔ 53–چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

رباعی شمارهٔ 54–آنان که محیط فضل و آداب شدند

رباعی شمارهٔ 62–افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد

رباعی شمارهٔ 64–ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

رباعی شمارهٔ 65–این عقل که در ره سعادت پوید

رباعی شمارهٔ 1برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما

رباعی شمارهٔ 2چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

رباعی شمارهٔ 3قرآن که مهین کلام خوانند آن را

رباعی شمارهٔ 8ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

رباعی شمارهٔ 9اکنون که گل سعادتت پربار است

رباعی شمارهٔ 20پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 23ترکیب طبایع چو به کام تو دمی‌ست

رباعی شمارهٔ 24چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْت

رباعی شمارهٔ 25چون بلبل مست راه در بستان یافت

رباعی شمارهٔ 26چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت

رباعی شمارهٔ 27چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

رباعی شمارهٔ 28چون نیست حقیقت و یقین اندر دست

رباعی شمارهٔ 29چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست

رباعی شمارهٔ 30خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست

رباعی شمارهٔ 37ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست

رباعی شمارهٔ 38عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست

رباعی شمارهٔ 40گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست

رباعی شمارهٔ 42گویند مرا که‌ دوزخی باشد مست‌

رباعی شمارهٔ 43من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت

رباعی شمارهٔ 44مهتاب به نور دامن شب بشکافت

رباعی شمارهٔ 45می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است

رباعی شمارهٔ 51هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ست

رباعی شمارهٔ 52یک جرعهٔ می ز ملک کاووس به است

رباعی شمارهٔ 53چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

رباعی شمارهٔ 54آنان که محیط فضل و آداب شدند

رباعی شمارهٔ 62افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد

رباعی شمارهٔ 64ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

رباعی شمارهٔ 65این عقل که در ره سعادت پوید

رباعی شمارهٔ 66این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرد

رباعی شمارهٔ 67بر پشت من از زمانه تو می‌آید

رباعی شمارهٔ 68بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد

رباعی شمارهٔ 73تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدید

رباعی شمارهٔ 74چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد

رباعی شمارهٔ 82کس مشکل اسرار اجل را نگشاد

رباعی شمارهٔ 83کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند

رباعی شمارهٔ 84گرچه غم و رنج من درازی دارد

رباعی شمارهٔ 90می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد

رباعی شمارهٔ 91هر راز که اندر دل دانا باشد

رباعی شمارهٔ 92هر صبح که روی لاله شبنم گیرد

رباعی شمارهٔ 93هرگز دل من ز علم محروم نشد

رباعی شمارهٔ 94هم دانهٔ امید به خرمن ماند

رباعی شمارهٔ 98یک نان به دو روز اگر بود حاصل مرد

رباعی شمارهٔ 99آن لعل در آبگینهٔ ساده بیار

رباعی شمارهٔ 100از بودنی ای دوست چه داری تیمار

رباعی شمارهٔ 101افلاک که جز غم نفزایند دگر

رباعی شمارهٔ 102ای دل غم این جهان فرسوده مخور

رباعی شمارهٔ 103ای دل همه اسباب جهان خواسته گیر

رباعی شمارهٔ 104این اهل قبور خاک گشتند و غبار

رباعی شمارهٔ 105خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر

رباعی شمارهٔ 106در دایرهٔ سپهرِ ناپیدا غور

رباعی شمارهٔ 1برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما

رباعی شمارهٔ 2چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

رباعی شمارهٔ 3قرآن که مهین کلام خوانند آن را

رباعی شمارهٔ 8ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

رباعی شمارهٔ 9اکنون که گل سعادتت پربار است

رباعی شمارهٔ 20پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 23ترکیب طبایع چو به کام تو دمی‌ست

رباعی شمارهٔ 24چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْت

رباعی شمارهٔ 25چون بلبل مست راه در بستان یافت

رباعی شمارهٔ 26چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت

رباعی شمارهٔ 27چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

رباعی شمارهٔ 28چون نیست حقیقت و یقین اندر دست

رباعی شمارهٔ 29چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست

رباعی شمارهٔ 30خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست

رباعی شمارهٔ 37ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست

رباعی شمارهٔ 38عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست

رباعی شمارهٔ 40گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست

رباعی شمارهٔ 42گویند مرا که‌ دوزخی باشد مست‌

رباعی شمارهٔ 43من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت

رباعی شمارهٔ 44مهتاب به نور دامن شب بشکافت

رباعی شمارهٔ 45می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است

رباعی شمارهٔ 51هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ست

رباعی شمارهٔ 52یک جرعهٔ می ز ملک کاووس به است

رباعی شمارهٔ 53چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

رباعی شمارهٔ 54آنان که محیط فضل و آداب شدند

رباعی شمارهٔ 62افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد

رباعی شمارهٔ 64ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

رباعی شمارهٔ 65این عقل که در ره سعادت پوید

رباعی شمارهٔ 66این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرد

رباعی شمارهٔ 67بر پشت من از زمانه تو می‌آید