آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

221نظمیں221آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 475

آڈیو

غزل شمارهٔ 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 476

آڈیو

غزل شمارهٔ 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 477

آڈیو

غزل شمارهٔ 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 478

آڈیو

غزل شمارهٔ 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 479

آڈیو

غزل شمارهٔ 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 480

آڈیو

غزل شمارهٔ 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 481

آڈیو

غزل شمارهٔ 482ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 482

آڈیو

غزل شمارهٔ 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 483

آڈیو

غزل شمارهٔ 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 484

آڈیو

غزل شمارهٔ 485ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 485

آڈیو

غزل شمارهٔ 486بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 486

آڈیو

غزل شمارهٔ 487ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 487

آڈیو

غزل شمارهٔ 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 488

آڈیو

غزل شمارهٔ 489ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 489

آڈیو

غزل شمارهٔ 490دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 490

آڈیو

غزل شمارهٔ 491به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 491

آڈیو

غزل شمارهٔ 492سلامی چو بوی خوش آشنایی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 492

آڈیو

غزل شمارهٔ 493اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 493

آڈیو

غزل شمارهٔ 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 494

آڈیو

غزل شمارهٔ 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 495

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 475–گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476–نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477–دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478–نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479–صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480–ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481–بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482–ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483–سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484–تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 485–ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی

غزل شمارهٔ 486–بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

غزل شمارهٔ 487–ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی

غزل شمارهٔ 488–سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 489–ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی

غزل شمارهٔ 490–دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491–به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492–سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493–اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494–اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495–مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

نظمیں

غزل شمارهٔ 475–گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476–نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477–دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478–نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479–صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480–ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481–بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482–ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483–سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484–تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 485–ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی

غزل شمارهٔ 486–بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

غزل شمارهٔ 487–ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی

غزل شمارهٔ 488–سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 489–ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی

غزل شمارهٔ 490–دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491–به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492–سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493–اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494–اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495–مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

غزل شمارهٔ 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 485ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی

غزل شمارهٔ 486بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

غزل شمارهٔ 487ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی

غزل شمارهٔ 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 489ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی

غزل شمارهٔ 490دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

غزل شمارهٔ 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 485ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی

غزل شمارهٔ 486بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

غزل شمارهٔ 487ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی

غزل شمارهٔ 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 489ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی

غزل شمارهٔ 490دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟