غزل شمارهٔ 37

شاعر: سعدی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: انش

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صاحبا، عمر عزیز است غنیمت دانش

گوی خیری که توانی ببر از میدانش

چیست دوران ریاست که فلک با همه قدر

حاصل آن است که دایم نبود دورانش

آن خدای است تعالی، ملک الملک قدیم

که تغیّر نکند ملکت جاویدانش

جای گریه‌ست بر این عمر که چون غنچهٔ گل

پنج روز است بقای دهن خندانش

دهنی شیر به کودک ندهد مادر دهر

که دگرباره به خون در نبرد دندانش

مقبل امروز کند داروی درد دل ریش

که پس از مرگ میسر نشود درمانش

هر که دانه نفشانَد به زمستان در خاک

ناامیدی بود از دخل به تابستانش

گر عمارت کنی از بهر نشستن شاید

ور نه از بهر گذشتن مکن آبادانش

دست در دامن مردان زن و اندیشه مدار

هر که با نوح نشیند چه غم از طوفانش

1010

معرفت داری و سرمایهٔ بازرگانی

چه به از دولت باقی بده و بستانش

1111

دولتت باد و گر از روی حقیقت پرسی

دولت آن است که محمود بود پایانش

1212

خوی سعدیست نصیحت چه کند گر نکند

مشک دارد نتواند که کند پنهانش

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش

چون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 4978

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور