غزل شمارهٔ 6

شاعر: سعدی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ایتست

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

ای یار ناگزیر که دل در هوای توست

جان نیز اگر قبول کنی هم برای توست

غوغای عارفان و تمنای عاشقان

حرص بهشت نیست که شوق لقای توست

گر تاج می‌دهی غرض ما قبول تو

ور تیغ می‌زنی طلب ما رضای توست

گر بنده می‌نوازی و گر بنده می‌کشی

زجر و نواخت هر چه کنی رای رای توست

گر در کمند کافر و گر در دهان شیر

شادی به روزگار کسی کآشنای توست

هر جا که روی زنده‌دلی بر زمین تو

هر جا که دست غمزده‌ای بر دعای توست

تنها نه من به قید تو درمانده‌ام اسیر

کز هر طرف شکسته‌دلی مبتلای توست

قومی هوای نعمت دنیا همی پزند

قومی هوای عقبی و ما را هوای توست

قوت روان شیفتگان التفات تو

آرام جان زنده‌دلان مرحبای توست

1010

گر ما مقصریم تو بسیار رحمتی

عذری که می‌رود به امید وفای توست

1111

شاید که در حساب نیاید گناه ما

آنجا که فضل و رحمت بی‌منتهای توست

1212

کس را بقای دائم و عهد مقیم نیست

جاوید پادشاهی و دائم بقای توست

1313

هر جا که پادشاهی و صدری و سروری

موقوف آستان در کبریای توست

1414

سعدی ثنای تو نتواند به شرح گفت

خاموشی از ثنای تو حد ثنای توست

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

مقصود عاشقان دو عالم لقای توست

مطلوب طالبان به حقیقت رضای توست

سعدیمواعظغزلیاتغزل شمارهٔ 7

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور