صفحۂ اولشعراءلغاتاوزاناصنافمترجمینصداکارہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

شعراءاوزاناصنافصداکارانمترجمین

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. سعدی
  2. »گلستان
  3. »باب ششم در ضعف و پیری
  4. »حکایت شمارهٔ 5

حکایت شمارهٔ 5

شاعر: سعدی

انگریزی ترجمہ: ریہاتسیک

The active, graceful, smiling, sweet-tongued youth happened once to be in the circle of our assembly. His heart had been entered by no kind of grief and his lips were scarcely ever closed from laughter. After some time had elapsed, I accidentally met him again and I learned that he had married a wife and begotten children but I saw that the root of merriment had been cut and the roses of his countenance were withered. I asked him how he felt and what his circumstances were. He replied: ‘When I had obtained children I left off childishness.’

Where is youth when age has changed my ringlets? And the change of time is a sufficient monitor.

When thou art old abstain from puerility. Leave play and jokes to youths.

Seek not a youth’s hilarity in an old man For the water gone from the brook returns no more. When the harvest-time of a field arrives It will no longer wave in the breeze like a young crop.

The period of youth has departed. Alas, for those heart-enchanting times. The force of the lion’s claws is gone. Now we are satisfied with cheese Eke a leopard.

An old hag had dyed her hair black. I said to her: ‘O little mother of ancient days, Thou hast cunningly dyed thy hair but consider That thy bent back will never be straight.’

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

روزی به غرور جوانی سخت رانده بودم و شبانگاه به پای گریوه‌ای سست مانده.

پیرمردی ضعیف از پس کاروان همی‌آمد و گفت: چه نشینی که نه جای خفتن است؟

سعدی»گلستان»باب ششم در ضعف و پیری»حکایت شمارهٔ 4

اگلی نظم

وقتی به جهل جوانی بانگ بر مادر زدم؛ دل‌آزرده به کنجی نشست و گریان همی‌گفت: مگر خُردی فراموش کردی که درشتی می‌کنی؟

چه خوش گفت زالی به فرزند خویش

سعدی»گلستان»باب ششم در ضعف و پیری»حکایت شمارهٔ 6

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00