صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. سعدی
  2. »دیوان اشعار
  3. »غزلیات
  4. »غزل شمارهٔ 129

غزل شمارهٔ 129

شاعر: سعدی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ینیست

صنف: غزل

Toggle stanza 1
11
خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست
در بهشت است که هم‌خوابه حورالعینی‌ست
22
دولت آنست که امکان فراغت باشد
تکیه بر بالش بی‌دوست نه بس تمکینی‌ست
33
همه عالم صنم چین به حکایت گویند
صنم ماست که در هر خم زلفش چینی‌ست
44
روی اگر باز کند حلقه سیمین در گوش
همه گویند که این ماهی و آن پروینی‌ست
55
گر منش دوست ندارم همه کس دارد دوست
تا چه ویسی‌ست که در هر طرفش رامینی‌ست
66
سر مویی نظر آخر به کرم با ما کن
ای که در هر بن موییت دل مسکینی‌ست
77
جز به دیدار توام دیده نمی‌باشد باز
گویی از مهر تو با هر‌که جهانم کینی‌ست
88
هر که ماه ختن و سرو روانت گوید
او هنوز از قد و بالای تو صورت‌بینی‌ست
99
بنده خویشتنم خوان که به شاهی برسم
مگسی را که تو پرواز دهی شاهینی‌ست
1010
نام سعدی همه جا رفت به شاهدبازی
وین نه عیب است که در ملت ما تحسینی‌ست
1111
کافر و کفر و مسلمان و نماز و من و عشق
هر کسی را که تو بینی به‌سر خود دینی‌ست
◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

چو زلف پرشکنش حلقهٔ فرنگی نیست

سعدی»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 128

اگلی نظم

دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

ابر چشمم بر رخ از سودای دل سیلآب داشت

سعدی»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 130

◆

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00
◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00