غزل شمارهٔ 251

شاعر: سعدی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: امکنند

صنف: غزل

11

اگر تو برشکنی دوستان سلام کنند

که جور قاعده باشد که بر غلام کنند

22

هزار زخم پیاپی گر اتفاق افتد

ز دست دوست نشاید که انتقام کنند

33

به تیغ اگر بزنی بی‌دریغ و برگردی

چو روی باز کنی بازت احترام کنند

44

مرا کمند میفکن که خود گرفتارم

لویشه بر سر اسبان بدلگام کنند

55

چو مرغ خانه به سنگم بزن که بازآیم

نه وحشیم که مرا پای‌بند دام کنند

66

یکی به گوشه چشم التفات کن ما را

که پادشاهان گه‌گه نظر به عام کنند

77

که گفت در رخ زیبا حلال نیست نظر

حلال نیست که بر دوستان حرام کنند

88

ز من بپرس که فتوی دهم به مذهب عشق

نظر به روی تو شاید که بر دوام کنند

99

دهان غنچه بدرد نسیم باد صبا

لبان لعل تو وقتی که ابتسام کنند

1010

غریب مشرق و مغرب به آشنایی تو

غریب نیست که در شهر ما مقام کنند

1111

من از تو روی نپیچم که شرط عشق آن است

که روی در غرض و پشت بر ملام کنند

1212

به جان مضایقه با دوستان مکن سعدی

که دوستی نبوَد هر چه ناتمام کنند

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور