بخش 10 - حکایت در خاصیت پرده پوشی و سلامت خاموشی

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی پیش داود طائی نشست

که دیدم فلان صوفی افتاده مست

قی آلوده دستار و پیراهنش

گروهی سگان حلقه پیرامنش

چو پیر از جوان این حکایت شنید

به آزار از او روی در هم کشید

زمانی بر آشفت و گفت ای رفیق

به کار آید امروز یار شفیق

برو زآن مقام شنیعش بیار

که در شرع نهی است و در خرقه عار

به پشتش در آور چو مردان که مست

عنان سلامت ندارد به دست

نیوشنده شد زین سخن تنگدل

به فکرت فرو رفت چون خر به گل

نه زهره که فرمان نگیرد به گوش

نه یارا که مست اندر آرد به دوش

زمانی بپیچید و درمان ندید

ره سر کشیدن ز فرمان ندید

1010

میان بست و بی اختیارش به دوش

در آورد و شهری بر او عام جوش

1111

یکی طعنه می‌زد که درویش بین

زهی پارسایان پاکیزه دین!

1212

یکی صوفیان بین که می خورده‌اند

مرقع به سیکی گرو کرده‌اند

1313

اشارت کنان این و آن را به دست

که آن سر گران است و این نیم مست

1414

به گردن بر از جور دشمن حسام

به از شنعت شهر و جوش عوام

1515

بلا دید و روزی به محنت گذاشت

به ناکام بردش به جایی که داشت

1616

شب از فکرت و نامرادی نخفت

دگر روز پیرش به تعلیم گفت

1717

مریز آبروی برادر به کوی

که دهرت نریزد به شهر آبروی

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور