بخش 1 - سر آغاز

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

اگر هوشمندی به معنی گرای

که معنی بماند ز صورت به جای

که را دانش و جود و تقوی نبود

به صورت درش هیچ معنی نبود

کسی خسبد آسوده در زیر گل

که خسبند از او مردم آسوده دل

غم خویش در زندگی خور که خویش

به مرده نپردازد از حرص خویش

زر و نعمت اکنون بده کان تست

که بعد از تو بیرون ز فرمان تست

نخواهی که باشی پراکنده دل

پراکندگان را ز خاطر مهل

پریشان کن امروز گنجینه چست

که فردا کلیدش نه در دست تست

تو با خود ببر توشه خویشتن

که شفقت نیاید ز فرزند و زن

کسی گوی دولت ز دنیا برد

که با خود نصیبی به عقبی برد

1010

به غمخوارگی چون سرانگشت من

نخارد کس اندر جهان پشت من

1111

مکن، بر کف دست نه هر چه هست

که فردا به دندان بری پشت دست

1212

به پوشیدن ستر درویش کوش

که ستر خدایت بود پرده پوش

1313

مگردان غریب از درت بی نصیب

مبادا که گردی به درها غریب

1414

بزرگی رساند به محتاج خیر

که ترسد که محتاج گردد به غیر

1515

به حال دل خستگان در نگر

که روزی تو دلخسته باشی مگر

1616

درون فروماندگان شاد کن

ز روز فروماندگی یاد کن

1717

نه خواهنده‌ای بر در دیگران؟

به شکرانه خواهنده از در مران

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور