بخش 9 - حکایت در فضیلت خاموشی و آفت بسیار سخنی

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

چنین گفت پیری پسندیده هوش

خوش آید سخنهای پیران به گوش

که در هند رفتم به کنجی فراز

چه دیدم؟ چو یلدا سیاهی دراز

تو گفتی که عفریت بلقیس بود

به زشتی نمودار ابلیس بود

در آغوش وی دختری چون قمر

فرو برده دندان به لبهاش در

چنان تنگش آورده اندر کنار

که پنداری اللیل یغشی النهار

مرا امر معروف دامن گرفت

فضول آتشی گشت و در من گرفت

طلب کردم از پیش و پس چوب و سنگ

که ای نا خدا ترس بی نام و ننگ

به تشنیع و دشنام و آشوب و زجر

سپید از سیه فرق کردم چو فجر

شد آن ابر ناخوش ز بالای باغ

پدید آمد آن بیضه از زیر زاغ

1010

ز لا حولم آن دیو هیکل بجست

پری پیکر اندر من آویخت دست

1111

که ای زرق سجادهٔ دلق پوش

سیه‌کار دنیاخر دین‌فروش

1212

مرا عمرها دل ز کف رفته بود

بر این شخص و جان بر وی آشفته بود

1313

کنون پخته شد لقمه خام من

که گرمش به در کردی از کام من

1414

تظلم برآورد و فریاد خواند

که شفقت بر افتاد و رحمت نماند

1515

نماند از جوانان کسی دستگیر

که بستاندم داد از این مرد پیر؟

1616

که شرمش نیاید ز پیری همی

زدن دست در ستر نامحرمی

1717

همی کرد فریاد و دامن به چنگ

مرا مانده سر در گریبان ز ننگ

1818

فرو گفت عقلم به گوش ضمیر

که از جامه بیرون روم همچو سیر

1919

نه خصمی که با او برآیی به داو

بگرداندت گرد گیتی به گاو

2020

برهنه دوان رفتم از پیش زن

که در دست او جامه بهتر که من

2121

پس از مدتی کرد بر من گذار

که می‌دانیم؟ گفتمش زینهار!

2222

که من توبه کردم به دست تو بر

که گرد فضولی نگردم دگر

2323

کسی را نیاید چنین کار پیش

که عاقل نشیند پس کار خویش

2424

از آن شنعت این پند برداشتم

دگر دیده نادیده انگاشتم

2525

زبان در کش ار عقل داری و هوش

چو سعدی سخن گوی ور نه خموش

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور