بخش 24 - حکایت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شنیدم که مغروری از کبر مست

در خانه بر روی سائل ببست

به کنجی فرو ماند و بنشست مرد

جگر گرم و آه از تف سینه سرد

شنیدش یکی مرد پوشیده چشم

بپرسیدش از موجب کین و خشم

فرو گفت و بگریست بر خاک کوی

جفایی کز آن شخصش آمد به روی

بگفت ای فلان‌، ترک آزار کن

یک امشب به نزد من افطار کن

به خُلق و فریبش گریبان کشید

به خانه در آوردش و خوان کشید

بر آسود درویش روشن نهاد

بگفت ایزدت روشنایی دهاد

شب از نرگسش قطره چندی چکید

سحر دیده بر کرد و دنیا بدید

حکایت به شهر اندر افتاد و جوش

که آن بی‌بصر دیده بر کرد دوش

1010

شنید این سخن خواجهٔ سنگدل

که برگشت درویش از او تنگدل

1111

بگفتا حکایت کن ای نیکبخت

که چون سهل شد بر تو این کار سخت؟

1212

که بر کردت این شمع گیتی‌فروز‌؟

بگفت ای ستمکار آشفته روز

1313

تو کوته‌نظر بودی و سست رای

که مشغول گشتی به جغد از همای

1414

به روی من این در کسی کرد باز

که کردی تو بر روی وی در، فراز

1515

اگر بوسه بر خاک مردان زنی

به مردی که پیش آیدت روشنی

1616

کسانی که پوشیده چشم دلند

همانا کز این توتیا غافلند

1717

چو برگشته‌دولت ملامت شنید

سر انگشت حیرت به دندان گزید

1818

که شهباز من صید دام تو شد

مرا بود دولت به نام تو شد

1919

کسی چون به دست آورد جره باز

فرو برده چون موش دندان آز

2020

الا گر طلبکار اهل دلی

ز خدمت مکن یک زمان غافلی

2121

خورش ده به گنجشک و کبک و حَمام

که یک روزت افتد همایی به دام

2222

چو هر گوشه تیر نیاز افکنی

امید است ناگه که صیدی زنی

2323

دُری هم بر آید ز چندین صدف

ز صد چوبه آید یکی بر هدف

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور