بخش 27 - حکایت پدر بخیل و پسر لاابالی

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی زهرهٔ خرج کردن نداشت

زرش بود و یارای خوردن نداشت

نه خوردی، که خاطر بر آسایدش

نه دادی، که فردا بکار آیدش

شب و روز در بند زر بود و سیم

زر و سیم در بند مرد لئیم

بدانست روزی پسر در کمین

که ممسک کجا کرد زر در زمین

ز خاکش بر آورد و بر باد داد

شنیدم که سنگی در آن جا نهاد

جوانمرد را زر بقایی نکرد

به یک دستش آمد، به دیگر بخورد

کز این کم‌زنی بود ناپاک‌رو

کلاهش به بازار و میزر گرو

نهاده پدر چنگ در نای خویش

پسر چنگی و نایی آورده پیش

پدر زار و گریان همه شب نخفت

پسر بامدادان بخندید و گفت

1010

زر از بهر خوردن بود ای پدر

ز بهر نهادن چه سنگ و چه زر

1111

زر از سنگ خارا برون آورند

که با دوستان و عزیزان خورند

1212

زر اندر کف مرد دنیاپرست

هنوز ای برادر به سنگ اندرست

1313

چو در زندگانی بدی با عیال

گرت مرگ خواهند، از ایشان منال

1414

چو چشمآرو آنگه خورند از تو سیر

که از بام پنجه گز افتی به زیر

1515

بخیل توانگر به دینار و سیم

طلسمی است بالای گنجی مقیم

1616

از آن سالها می‌بماند زرش

که لرزد طلسمی چنین بر سرش

1717

به سنگ اجل ناگهش بشکنند

به اسودگی گنج قسمت کنند

1818

پس از بردن و گرد کردن چو مور

بخور پیش از آن که‌ت خورد کرم گور

1919

سخنهای سعدی مثال است و پند

به کار آیدت گر شوی کار بند

2020

دریغ است از این روی برتافتن

کز این روی دولت توان یافتن

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور