بخش 8 - حکایت صبر و ثبات روندگان

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

چنین نقل دارم ز مردان راه

فقیران منعم، گدایان شاه

که پیری به دریوزه شد بامداد

در مسجدی دید و آواز داد

یکی گفتش این خانهٔ خلق نیست

که چیزی دهندت، به‌شوخی مایست

بدو گفت کاین خانه کیست پس‌؟

که بخشایشش نیست بر حال کس؟

بگفتا خموش، این چه لفظ خطاست

خداوند خانه خداوند ماست

نگه کرد و قندیل و محراب دید

به سوز از جگر نعره‌ای بر کشید

که حیف است از اینجا فراتر شدن

دریغ است محروم از این در شدن

نرفتم به محرومی از هیچ کوی

چرا از در حق شوم زردروی‌؟

هم اینجا کنم دست خواهش دراز

که دانم نگردم تهیدست باز

1010

شنیدم که سالی مجاور نشست

چو فریاد‌خواهان برآورده دست

1111

شبی پای عمرش فرو شد به گل

تپیدن گرفت از ضعیفیش دل

1212

سحر برد شخصی چراغش به سر

رمق دید از او چون چراغ سحر

1313

همی‌گفت غلغل‌کنان از فرح

و من دق باب الکریم انفتح

1414

طلبکار باید صبور و حمول

که نشنیده‌ام کیمیاگر ملول

1515

چه زرها به خاک سیه در کنند

که باشد که روزی مسی زر کنند

1616

زر از بهر چیزی خریدن نکوست

نخواهی خریدن به از یاد دوست

1717

گر از دلبری دل به تنگ آیدت

دگر غمگساری به چنگ آیدت

1818

مبر تلخ عیشی ز روی ترش

به آب دگر آتشش باز کش

1919

ولی گر به خوبی ندارد نظیر

به اندک دل آزار ترکش مگیر

2020

توان از کسی دل بپرداختن

که دانی که بی او توان ساختن

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور