بخش 15 - حکایت روزه در حال طفولیت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

به طفلی درم رغبت روزه خاست

ندانستمی چپ کدام است و راست

یکی عابد از پارسایان کوی

همی شستن آموختم دست و روی

که بسم الله اول به سنت بگوی

دوم نیت آور، سوم کف بشوی

پس آن گه دهن شوی و بینی سه بار

مناخر به انگشت کوچک بخار

به سبابه دندان پیشین بمال

که نهی است در روزه بعد از زوال

وز آن پس سه مشت آب بر روی زن

ز رستنگه موی سر تا ذقن

دگر دستها تا به مرفق بشوی

ز تسبیح و ذکر آنچه دانی بگوی

دگر مسح سر، بعد از آن غسل پای

همین است و ختمش به نام خدای

کس از من نداند در این شیوه به

نبینی که فرتوت شد پیر ده؟

1010

بگفتند با دهخدای آنچه گفت

فرستاد پیغامش اندر نهفت

1111

که ای زشت کردار زیبا سخن

نخست آنچه گویی به مردم بکن

1212

نه مسواک در روزه گفتی خطاست

بنی آدم مرده خوردن رواست؟

1313

دهن گو ز ناگفتنیها نخست

بشوی آن که از خوردنیها بشست

1414

کسی را که نام آمد اندر میان

به نیکوترین نام و نعتش بخوان

1515

چو همواره گویی که مردم خرند

مبر ظن که نامت چو مردم برند

1616

چنان گوی سیرت به کوی اندرم

که گفتن توانی به روی اندرم

1717

وگر شرمت از دیدهٔ ناظر است

نه ای بی‌بصر، غیب دان حاضر است؟

1818

نیاید همی شرمت از خویشتن

کز او فارغ و شرم داری ز من؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور