بخش 21 - حکایت صاحب نظر پارسا

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی را چو من دل به دست کسی

گرو بود و می‌برد خواری بسی

پس از هوشمندی و فرزانگی

به دف بر زدندش به دیوانگی

ز دشمن جفا بردی از بهر دوست

که تریاک اکبر بود زهر دوست

قفا خوردی از دست یاران خویش

چو مسمار پیشانی آورده پیش

خیالش چنان بر سر آشوب کرد

که بام دماغش لگدکوب کرد

نبودش ز تشنیع یاران خبر

که غرقه ندارد ز باران خبر

کرا پای خاطر بر آمد به سنگ

نیندیشد از شیشهٔ نام و ننگ

شبی دیو خود را پریچهره ساخت

در آغوش آن مرد و بر وی بتاخت

سحرگه مجال نمازش نبود

ز یاران کس آگه ز رازش نبود

1010

به آبی فرو رفت نزدیک بام

بر او بسته سرما دری از رخام

1111

نصیحتگری لومش آغاز کرد

که خود را بکشتی در این آب سرد

1212

ز برنای منصف بر آمد خروش

که ای یار چند از ملامت؟ خموش

1313

مرا پنج روز این پسر دل فریفت

ز مهرش چنانم که نتوان شکیفت

1414

نپرسید باری به خلق خوشم

ببین تا چه بارش به جان می‌کشم

1515

پس آن را که شخصم ز خاک آفرید

به قدرت در او جان پاک آفرید

1616

عجب داری ار بار امرش برم

که دایم به احسان و فضلش درم؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور