بخش 5 - حکایت در شناختن دوست و دشمن را

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شنیدم که دارای فرخ تبار

ز لشکر جدا ماند روز شکار

دوان آمدش گله‌بانی به پیش

به دل گفت دارای فرخنده کیش

مگر دشمن است این که آمد به جنگ

ز دورش بدوزم به تیر خدنگ

کمان کیانی به زه راست کرد

به یک دم وجودش عدم خواست کرد

بگفت ای خداوند ایران و تور

که چشم بد از روزگار تو دور

من آنم که اسبان شه پرورم

به خدمت بدین مرغزار اندرم

ملک را دل رفته آمد به جای

بخندید و گفت: ای نکوهیده رای

تو را یاوری کرد فرخ سروش

وگر نه زه آورده بودم به گوش

نگهبان مرعی بخندید و گفت:

نصیحت ز منعم نباید نهفت

1010

نه تدبیر محمود و رای نکوست

که دشمن نداند شهنشه ز دوست

1111

چنان است در مهتری شرط زیست

که هر کهتری را بدانی که کیست

1212

مرا بارها در حضر دیده‌ای

ز خیل و چراگاه پرسیده‌ای

1313

کنونت به مهر آمدم پیشباز

نمی‌دانیم از بداندیش باز

1414

توانم من، ای نامور شهریار

که اسبی برون آرم از صد هزار

1515

مرا گله‌بانی به عقل است و رای

تو هم گلهٔ خویش باری، بپای

1616

در آن تخت و ملک از خلل غم بود

که تدبیر شاه از شبان کم بود

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور