بخش 26 - حکایت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

ز تاج مَلِک‌زاده‌ای در مناخ

شبی لعلی افتاد در سنگلاخ

پدر گفتش اندر شب تیره‌رنگ

چه دانی که گوهر کدام است و سنگ؟

همه سنگ‌ها پاس دار ای پسر

که لعل از میانش نباشد به در

در اوباش، پاکان شوریده رنگ

همان جای تاریک و لعلند و سنگ

چو پاکیزه‌نفسان و صاحبدلان

بر آمیخته‌ستند با جاهلان

به رغبت بکش بار هر جاهلی

که افتی به‌سر وقت صاحبدلی

کسی را که با دوستی سرخوش است

نبینی که چون بار دشمن کش است؟

بدرّد چو گل جامه از دست خار

که خون در دل افتاده خندد چو نار

غم جمله خور در هوای یکی

مراعات صد کن برای یکی

1010

گرت خاک‌پایان‌ِ شوریده‌سر

حقیر و فقیر آید اندر نظر

1111

به مردی کز ایشان به در نیست آن

به خدمت کمر بندشان بر میان

1212

تو هرگز مبینشان به چشم پسند

که ایشان پسندیده حق بسند

1313

کسی را که نزدیک ظنت بد اوست

چه دانی که صاحب‌ولایت خود اوست؟

1414

در معرفت بر کسانی است باز

که درهاست بر روی ایشان فراز

1515

بسا تلخ عیشان تلخی چشان

که آیند در حله دامن‌کشان

1616

ببوسی گرت عقل و تدبیر هست

ملک‌زاده را در نواخانه دست

1717

که روزی برون آید از شهربند

بلندیت بخشد چو گردد بلند

1818

مسوزان درخت گل اندر خریف

که در نوبهارت نماید ظریف

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور