بخش 12 - حکایت در عالم طفولیت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

ز عهد پدر یادم آید همی

که باران رحمت بر او هر دمی

که در طفلیم لوح و دفتر خرید

ز بهرم یکی خاتم زر خرید

به در کرد ناگه یکی مشتری

به خرمایی از دستم انگشتری

چو نشناسد انگشتری طفل خرد

به شیرینی از وی توانند برد

تو هم قیمت عمر نشناختی

که در عیش شیرین برانداختی

قیامت که نیکان بر اعلا رسند

ز قعر ثری بر ثریا رسند

تو را خود بماند سر از ننگ پیش

که گردت برآید عملهای خویش

برادر، ز کار بدان شرم دار

که در روی نیکان شوی شرمسار

در آن روز کز فعل پرسند و قول

اولوالعزم را تن بلرزد ز هول

1010

به جایی که دهشت خورند انبیا

تو عذر گنه را چه داری؟ بیا

1111

زنانی که طاعت به رغبت برند

ز مردان ناپارسا بگذرند

1212

تو را شرم ناید ز مردی خویش

که باشد زنان را قبول از تو بیش؟

1313

زنان را به عذری معین که هست

ز طاعت بدارند گه گاه دست

1414

تو بی عذر یک سو نشینی چو زن

رو ای کم ز زن، لاف مردی مزن

1515

مرا خود چه باشد زبان آوری

چنین گفت شاه سخن عنصری:

1616

«چو از راستی بگذری خم بود

چه مردی بود کز زنی کم بود؟»

1717

به ناز و طرب نفس پرورده گیر

به ایام دشمن قوی کرده گیر

1818

یکی بچهٔ گرگ می‌پرورید

چو پرورده شد خواجه بر هم درید

1919

چو بر پهلوی جان سپردن بخفت

زبان آوری در سرش رفت و گفت

2020

تو دشمن چنین نازنین پروری

ندانی که ناچار زخمش خوری؟

2121

نه ابلیس در حق ما طعنه زد

کز اینان نیاید به جز کار بد؟

2222

فغان از بدیها که در نفس ماست

که ترسم شود ظن ابلیس راست

2323

چو ملعون پسند آمدش قهر ما

خدایش بینداخت از بهر ما

2424

کجا سر برآریم از این عار و ننگ

که با او به صلحیم و با حق به جنگ

2525

نظر دوست نادر کند سوی تو

چو در روی دشمن بود روی تو

2626

گرت دوست باید کز او بر خوری

نباید که فرمان دشمن بری

2727

روا دارد از دوست بیگانگی

که دشمن گزیند به همخانگی

2828

ندانی که کمتر نهد دوست پای

چو بیند که دشمن بود در سرای؟

2929

به سیم سیه تا چه خواهی خرید

که خواهی دل از مهر یوسف برید؟

3030

تو از دوست گر عاقلی بر مگرد

که دشمن نیارد نگه در تو کرد

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور