بخش 2 - گفتار اندر فضیلت خاموشی

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

اگر پای در دامن آری چو کوه

سرت ز آسمان بگذرد در شکوه

زبان درکش ای مردِ بسیار‌دان

که فردا قلم نیست بر بی‌زبان

صدف‌وار گوهرشناسانِ راز

دهان جز به لؤلؤ نکردند باز

فراوان‌سخن باشد آکنده‌گوش

نصیحت نگیرد مگر در خموش

چو خواهی که گویی نفس بر نفس

حلاوت نیابی ز گفتارِ کس

نباید سخن گفت ناساخته

نشاید بریدن نینداخته

تأمّل‌کنان در خطا و صواب

به از ژاژخایانِ حاضر‌جواب

کمال است در نفسِ انسان سخُن

تو خود را به گفتار ناقص مکُن

کم‌آواز هرگز نبینی خجل

جوی مشک بهتر که یک توده گل

1010

حذر کن ز نادانِ ده‌مَرده‌گوی

چو دانا یکی گوی و پرورده گوی

1111

صد انداختی تیر و هر صد خطاست

اگر هوشمندی یک انداز و راست

1212

چرا گوید آن چیز در خفیه مرد

که گر فاش گردد شود روی‌زرد؟

1313

مکن پیشِ دیوار غیبت بسی

بود کز پسش گوش دارد کسی

1414

درونِ دلت شهربند است راز

نگر تا نبیند درِ شهر باز

1515

از آن مردِ دانا دهان‌دوخته‌است

که بیند که شمع از زبان سوخته‌است

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور