بخش 15 - حکایت در معنی آسانی پس از دشواری

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شنیدم ز پیران شیرین سخن

که بود اندر این شهر پیری کهن

بسی دیده شاهان و دوران و امر

سرآورده عمری ز تاریخ عمرو

درخت کهن میوه‌ای تازه داشت

که شهر از نکویی پرآوازه داشت

عجب در زنخدان آن دل فریب

که هرگز نبوده‌ست بر سرو سیب

ز شوخی و مردم خراشیدنش

فرج دید در سر تراشیدنش

به موسی، کهن عمر کوته امید

سرش کرد چون دست موسی سپید

ز سر تیزی آن آهنین دل که بود

به عیب پری‌رخ زبان برگشود

به مویی که کرد از نکوییش کم

نهادند حالی سرش در شکم

چو چنگ از خجالت سر خوبروی

نگونسار و در پیشش افتاده موی

1010

یکی را که خاطر در او رفته بود

چو چشمان دلبندش آشفته بود

1111

کسی گفت جور آزمودی و درد

دگر گرد سودای باطل مگرد

1212

ز مهرش بگردان چو پروانه پشت

که مقراض، شمع جمالش بکشت

1313

برآمد خروش از هوادار چست

که تردامنان را بود عهد سست

1414

پسر خوش منش باید و خوبروی

پدر گو به جهلش بینداز موی

1515

مرا جان به مهرش برآمیخته‌ست

نه خاطر به مویی در آویخته‌ست

1616

چو روی نکو داری انده مخور

که موی ار بیفتد بروید دگر

1717

نه پیوسته رز خوشهٔ تر دهد

گهی برگ ریزد، گهی بر دهد

1818

بزرگان چو خور در حجاب اوفتند

حسودان چو اخگر در آب اوفتند

1919

برون آید از زیر ابر آفتاب

به تدریج و اخگر بمیرد در آب

2020

ز ظلمت مترس ای پسندیده دوست

که ممکن بود کاب حیوان در اوست

2121

نه گیتی پس از جنبش آرام یافت؟

نه سعدی سفر کرد تا کام یافت؟

2222

دل از بی مرادی به فکرت مسوز

شب آبستن است ای برادر به روز

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور