بخش 25 - مخاطبه شمع و پروانه

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شبی یاد دارم که چشمم نخفت

شنیدم که پروانه با شمع گفت

که من عاشقم گر بسوزم رواست

تو را گریه و سوز باری چراست؟

بگفت ای هوادار مسکین من

برفت انگبین یار شیرین من

چو شیرینی از من به در می‌رود

چو فرهادم آتش به سر می‌رود

همی گفت و هر لحظه سیلاب درد

فرو می‌دویدش به رخسار زرد

که ای مدعی عشق کار تو نیست

که نه صبر داری نه یارای ایست

تو بگریزی از پیش یک شعله خام

من استاده‌ام تا بسوزم تمام

تو را آتش عشق اگر پر بسوخت

مرا بین که از پای تا سر بسوخت

همه شب در این گفت و گو بود شمع

به دیدار او وقت اصحاب، جمع

1010

نرفته ز شب همچنان بهره‌ای

که ناگه بکشتش پریچهره‌ای

1111

همی گفت و می‌رفت دودش به سر

که این است پایان عشق، ای پسر

1212

اگر عاشقی خواهی آموختن

به کشتن فرج یابی از سوختن

1313

مکن گریه بر گور مقتول دوست

برو خرمی کن که مقبول اوست

1414

اگر عاشقی سر مشوی از مرض

چو سعدی فرو شوی دست از غرض

1515

فدایی ندارد ز مقصود چنگ

و گر بر سرش تیر بارند و سنگ

1616

به دریا مرو گفتمت زینهار

وگر می‌روی تن به طوفان سپار

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور