بخش 8 - حکایت در معنی شفقت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی از بزرگان اهل تمیز

حکایت کند ز ابن عبدالعزیز

که بودش نگینی در انگشتری

فرو مانده در قیمتش جوهری

به شب گفتی از جرم گیتی فروز

دری بود از روشنایی چو روز

قضا را درآمد یکی خشک سال

که شد بدر سیمای مردم هلال

چو در مردم آرام و قوت ندید

خود آسوده بودن مروت ندید

چو بیند کسی زهر در کام خلق

کیش بگذرد آب نوشین به حلق

بفرمود و بفروختندش به سیم

که رحم آمدش بر غریب و یتیم

به یک هفته نقدش به تاراج داد

به درویش و مسکین و محتاج داد

فتادند در وی ملامت کنان

که دیگر به دستت نیاید چنان

1010

شنیدم که می‌گفت و باران دمع

فرو می‌دویدش به عارض چو شمع

1111

که زشت است پیرایه بر شهریار

دل شهری از ناتوانی فگار

1212

مرا شاید انگشتری بی‌نگین

نشاید دل خلقی اندوهگین

1313

خنک آن که آسایش مرد و زن

گزیند بر آرایش خویشتن

1414

نکردند رغبت هنرپروران

به شادی خویش از غم دیگران

1515

اگر خوش بخسبد ملک بر سریر

نپندارم آسوده خسبد فقیر

1616

وگر زنده دارد شب دیر باز

بخسبند مردم به آرام و ناز

1717

بحمدالله این سیرت و راه راست

اتابک ابوبکر بن سعد راست

1818

کس از فتنه در پارس دیگر نشان

نبیند مگر قامت مهوشان

1919

یکی پنج بیتم خوش آمد به گوش

که در مجلسی می‌سرودند دوش

2020

مرا راحت از زندگی دوش بود

که آن ماهرویم در آغوش بود

2121

مر او را چو دیدم سر از خواب مست

بدو گفتم ای سرو پیش تو پست

2222

دمی نرگس از خواب نوشین بشوی

چو گلبن بخند و چو بلبل بگوی

2323

چه می‌خسبی ای فتنه روزگار؟

بیا و می لعل نوشین بیار

2424

نگه کرد شوریده از خواب و گفت

مرا فتنه خوانی و گویی مخفت

2525

در ایام سلطان روشن نفس

نبیند دگر فتنه بیدار کس

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور