بخش 6 - حکایت در معنی غلبه وجد و سلطنت عشق

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی شاهدی در سمرقند داشت

که گفتی به جای سمر قند داشت

جمالی گرو برده از آفتاب

ز شوخیش بنیاد تقوی خراب

تعالی الله از حسن تا غایتی

که پنداری از رحمت است آیتی

همی رفتی و دیده‌ها در پیش

دل دوستان کرده جان برخیش

نظر کردی این دوست در وی نهفت

نگه کرد باری به تندی و گفت

که ای خیره سر چند پویی پیم

ندانی که من مرغ دامت نیم؟

گرت بار دیگر ببینم به تیغ

چو دشمن ببرم سرت بی‌دریغ

کسی گفتش اکنون سر خویش گیر

از این سهل‌تر مطلبی پیش گیر

نپندارم این کام حاصل کنی

مبادا که جان در سر دل کنی

1010

چو مفتون صادق ملامت شنید

به درد از درون ناله‌ای برکشید

1111

که بگذار تا زخم تیغ هلاک

بغلطاندم لاشه در خون و خاک

1212

مگر پیش دشمن بگویند و دوست

که این کشتهٔ دست و شمشیر اوست

1313

نمی‌بینم از خاک کویش گریز

به بیداد گو آبرویم بریز

1414

مرا توبه فرمایی ای خودپرست

تو را توبه زین گفت اولی‌ترست

1515

ببخشای بر من که هرچ او کند

و گر قصد خون است نیکو کند

1616

بسوزاندم هر شبی آتشش

سحر زنده گردم به بوی خوشش

1717

اگر میرم امروز در کوی دوست

قیامت زنم خیمه پهلوی دوست

1818

مده تا توانی در این جنگ پشت

که زنده‌ست سعدی که عشقش بکشت

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور