بخش 28 - حکایت ذوالنون مصری

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

چنین یاد دارم که سقّای نیل

نکرد آب بر مصر سالی سبیل

گروهی سوی کوهساران شدند

به فریاد خواهانِ باران شدند

گرستند و از گریه جویی روان

نیامد مگر گریهٔ آسمان

به ذوالنّون خبر برد از ایشان کسی

که بر خلق رنج است و زحمت بسی

فرو‌ماندگان را دعایی بکُن

که مقبول را رد نباشد سخُن

شنیدم که ذوالنّون به مَدیَن گریخت

بسی بر نیامد که باران بریخت

خبر شد به مدین پس از روز بیست

که ابرِ سیه‌دل بر ایشان گریست

سبک عزمِ باز‌آمدن کرد پیر

که پُر شد به سیلِ بهاران غدیر

بپرسید از او عارفی در نهفت

چه حکمت در این رفتنت بود؟ گفت

1010

شنیدم که بر مرغ و مور و ددان

شود تنگ روزی به فعلِ بَدان

1111

در این کشور اندیشه کردم بسی

پریشان‌تر از خود ندیدم کسی

1212

برفتم مبادا که از شرِّ من

ببندد درِ خیر بر انجمن

1313

بهی بایدت لطف کن کان بهان

ندیدندی از خود بَتَر در جهان

1414

تو آنگه شوی پیشِ مردم عزیز

که مر خویشتن را نگیری به چیز

1515

بزرگی که خود را به خُردی شمرد

به دنیا و عقبی بزرگی ببُرد

1616

از این خاکدان بنده‌ای پاک شد

که در پایِ کمتر کسی خاک شد

1717

الا ای که بر خاکِ ما بگذری

به خاکِ عزیزان که یاد آوری

1818

که گر خاک شد سعدی، او را چه غم؟

که در زندگی خاک بوده‌ست هم

1919

به بیچارگی تن فرا خاک داد

وگر گِردِ عالم برآمد چو باد

2020

بسی برنیاید که خاکش خورَد

دگر باره بادش به عالم بَرَد

2121

مگر تا گلستانِ معنی شکفت

بر او هیچ بلبل چنین خوش نگفت

2222

عجب گر بمیرد چنین بلبلی

که بر استخوانش نروید گلی

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور