بخش 14 - حکایت

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی مال مردم به تلبیس خورد

چو برخاست لعنت بر ابلیس کرد

چنین گفتش ابلیس اندر رهی

که هرگز ندیدم چنین ابلهی

تو را با من است ای فلان، آشتی

به جنگم چرا گردن افراشتی؟

دریغ است فرمودهٔ دیو زشت

که دست ملک بر تو خواهد نبشت

روا داری از جهل و ناباکیت

که پاکان نویسند ناپاکیت

طریقی به دست آر و صلحی بجوی

شفیعی برانگیز و عذری بگوی

که یک لحظه صورت نبندد امان

چو پیمانه پر شد به دور زمان

وگر دست قدرت نداری به کار

چو بیچارگان دست زاری بر آر

گرت رفت از اندازه بیرون بدی

چو گفتی که بد رفت نیک آمدی

1010

فرا شو چو بینی ره صلح باز

که ناگه در توبه گردد فراز

1111

مرو زیر بار گنه ای پسر

که حمال عاجز بود در سفر

1212

پی نیک‌مردان بباید شتافت

که هر کاین سعادت طلب کرد یافت

1313

ولیکن تو دنبال دیو خسی

ندانم که در صالحان چون رسی؟

1414

پیمبر کسی را شفاعتگر است

که بر جادهٔ شرع پیغمبر است

1515

ره راست رو تا به منزل رسی

تو بر ره نه ای زین قبل واپسی

1616

چو گاوی که عصار چشمش ببست

دوان تا به شب، شب همانجا که هست

1717

گل آلوده‌ای راه مسجد گرفت

ز بخت نگون بود اندر شگفت

1818

یکی زجر کردش که تبت یداک

مرو دامن آلوده بر جای پاک

1919

مرا رقتی در دل آمد بر این

که پاک است و خرم بهشت برین

2020

در آن جای پاکان امیدوار

گل آلودهٔ معصیت را چه کار؟

2121

بهشت آن ستاند که طاعت برد

کرا نقد باید بضاعت برد

2222

مکن، دامن از گرد زلت بشوی

که ناگه ز بالا ببندند جوی

2323

مگو مرغ دولت ز قیدم بجست

هنوزش سر رشته داری به دست

2424

وگر دیر شد گرم رو باش و چست

ز دیر آمدن غم ندارد درست

2525

هنوزت اجل دست خواهش نبست

بر آور به درگاه دادار دست

2626

مخسب ای گنه کار خوش خفته، خیز

به عذر گناه آب چشمی بریز

2727

چو حکم ضرورت بود کآبروی

بریزند باری بر این خاک کوی

2828

ور آبت نماند شفیع آر پیش

کسی را که هست آبروی از تو بیش

2929

به قهر ار براند خدای از درم

روان بزرگان شفیع آورم

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور