بخش 11 - حکایت مرزبان ستمگار با زاهد

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

خردمند مردی در اقصای شام

گرفت از جهان کنج غاری مقام

به صبرش در آن کنج تاریک جای

به گنج قناعت فرو رفته پای

شنیدم که نامش خدادوست بود

ملک سیرتی، آدمی پوست بود

بزرگان نهادند سر بر درش

که در می‌نیامد به درها سرش

تمنا کند عارف پاکباز

به دریوزه از خویشتن ترک آز

چو هر ساعتش نفس گوید بده

به خواری بگرداندش ده به ده

در آن مرز کاین پیر هشیار بود

یکی مرزبان ستمکار بود

که هر ناتوان را که دریافتی

به سرپنجگی پنجه برتافتی

جهان سوز و بی‌رحمت و خیره‌کش

ز تلخیش روی جهانی ترش

1010

گروهی برفتند از آن ظلم و عار

ببردند نام بدش در دیار

1111

گروهی بماندند مسکین و ریش

پس چرخه نفرین گرفتند پیش

1212

ید ظلم جایی که گردد دراز

نبینی لب مردم از خنده باز

1313

به دیدار شیخ آمدی گاه گاه

خدادوست در وی نکردی نگاه

1414

ملک نوبتی گفتش: ای نیکبخت

به نفرت ز من در مکش روی سخت

1515

مرا با تو دانی سر دوستی است

تو را دشمنی با من از بهر چیست؟

1616

گرفتم که سالار کشور نیم

به عزت ز درویش کمتر نیم

1717

نگویم فضیلت نهم بر کسی

چنان باش با من که با هر کسی

1818

شنید این سخن عابد هوشیار

بر آشفت و گفت: ای ملک، هوش دار

1919

وجودت پریشانی خلق از اوست

ندارم پریشانی خلق دوست

2020

تو با آن که من دوستم، دشمنی

نپندارمت دوستدار منی

2121

چرا دوست دارم به باطل منت

چو دانم که دارد خدا دشمنت؟

2222

مده بوسه بر دست من دوستوار

برو دوستداران من دوست دار

2323

خدادوست را گر بدرند پوست

نخواهد شدن دشمن دوست، دوست

2424

عجب دارم از خواب آن سنگدل

که خلقی بخسبند از او تنگدل

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور